Park Brakkenstein – Nijmegen, zaterdag 18 september
Zaterdagochtend. De teller stond 610 kilometer. Nog 90 te gaan, 90 kilometers door bossen, langs beken, over bruggetjes, verharde en onverharde paden. Nog 90 kilometers en de zware sponsormountainbiketocht was ten einde.
De organisatie had ons meegedeeld dat deze editie de allerzwaarste ooit was. Door de vele regen die er gevallen was waren de paden slecht en modderig geworden. En toch stonden voor de laatste keer onze Inglorious Bikers aan de start: Gerard Visser, Daniël Niezink, Maarten Couvreur, Henk Sollie, Wilco Barto en Daniël van de Vlag. Met hen gingen er nog 323 renners van start, allemaal helden. De rit van zaterdag was een betrekkelijk makkelijke. De snelle renners werd zelfs geadviseerd om pas om half 10 te starten, anders zouden ze veeel te vroeg in Nijmegen zijn…
Op checkpoint 2 was het rond de klok van 13:30 een drukte van jewelste. Nagenoeg iedereen kwam tegelijk binnen. Speciaal vandaag was er een derde checkpoint ingesteld. Hier werden alle renners verzameld om vervolgens met alle bikers onder politiebegeleiding een 10 km. lange tocht door Nijmegen te rijden. De renners vonden dit prachtig. Overal stonden mensen aan de kant met verbazing te kijken waar al deze fietsers toch vandaag kwamen. Anderen wisten waar het voor was en begroetten hen met een luid applaus.
In de verte doemde een park op. Park Brakkenstein. HET EINDPUNT! De aankomst in het park was onbeschrijflijk. De laatste 100 m. naar het podium was afgezet met dranghekken. Achter de dranghekken stonden honderden, zo niet duizenden mensen hun helden op te wachten. Kinderen met de ziekte van Duchenne gingen voor de renners uit. Spandoeken, ballonnen, slingers en vlaggen. Alles werd uit de kast getrokken om de helden binnen te halen. Voor de Inglorious Bikers was door de vrouwen speciaal een spandoek gemaakt. “Een superprestatie, dat verdient een Inglorious Babe!”. En terecht, want de perstatie was er 1 van formaat: 700 km. 7 dagen, 4 landen. Grote klasse.
In Nijmegen was ook ploegleider Marijn met zijn zusje en ouders. Marijn heeft, zoals velen wellicht al weten, de ziekte van Duchenne. Ook hij wilde erbij zijn om alle hero’s te onthalen. Speciaal voor deze gelegenheid hadden ze een taart gebakken voor het team. Hij smaakte heerlijk! Marijn ging op de foto met het gehele team en genoot zichtbaar. Hij was niet de enige die zichtbaar genoot. Alle kinderen met Duchenne zag je stralen. Prachtig om te zien, ontroerend om mee te maken.
Na een zak vol heerlijke frieten met een grote kwak saus en een frikandel speciaal zat het er dan echt op. Duchenne Heroes 2010. Moe, maar zeer voldaan keren de hero’s huiswaarts.
Om niemand te kort te doen willen we graag een speciaal woord van dank richten aan iedereen! Donateurs, sponsors, familie, vrienden, buren en iedereen die niet in voorgaande categoriën voorkomt. Allemaal reuze bedankt voor uw bijdrage en steun!
Dit was tevens de laatste update omtrent de Inglorious Bikers. We hopen dat u er van genoten heeft, ze zijn in ieder geval met veel plezier geschreven!
Sportieve groet,
Team Inglorious Bikers,
Henk Sollie
Daniël van de Vlag
Wilco Barto
Maarten Couvreur
Gerard Visser
Daniël Niezink
Jan Peter Niezink
Peter Barto
Michiel Rens
De Witten Vennen – Oostrum, Vrijdag 17 september
Mega blubber powerrace
Ga er maar aan staan. Al 5 dagen geploeter en dan op dag 6 ‘even’ 120 kilometer fietsen… Enorm respect en een diepe buiging is dan ook zeker op zijn plaats voor onze hero’s, de Inglorious Bikers.
De afgelopen nacht is rustig verlopen. De mannen zijn vanochtend rond de klok van 8:20 vertrokken voor de langste etappe gedurende Duchenne Heroes. Honderd en twintig kilometer. Ik herhaal, Honderd en eenentwintig kilometer. Dat is de lengte van 1200 voetbalvelden aan elkaar vast, dat is een afstand van Apeldoorn naar Lisse + 1 kilometer, honderd en twintig kilometer. Ga er maar aan staan… Een diep buiging, enorm respect.
De slijtage van de afgelopen dagen begint bij sommigen zijn tol te eisen. Daniel van de Vlag heeft een zware dag gekend. Het mooie van een teamoptreden op een groot evenement is dat je een team bent. Juist op deze momenten zie je dat de Inglorious Bikers een hecht team zijn. Ze hebben de beste jongen 110 km. lang opgepept, aangespoort en aangemoedigd.
Prachtig, prachtig om dat te zien!
Het parcours. Dat kunnen we in een korte zin samenvatten: Eén grote baggerbende. Honder twintig kilometer bagger, modder en plassen. Het was echt een heftige dag voor de fietsers. Als ik de woorden van Henk letterlijk mag overnemen: Het was eigenlijk een rit van niks. Alleen maar modder, lange paden en modder. De fietsen die op CP 2 binnenkwamen piepten en kraakten. Met het drinkwater werd de modder uit de derailleurs, schakelbladen en kettingen gespoeld. Daarna moest er nog 40 kilometer worden gefietst…
En dan, 10 kilometer voor de eindstreep had Daniel van de V. nog lucht voor een goeie flauwe grap. Maarten was helaas de dupe. De hele dag had Maarten op Daniel gewacht, en toch moest Daniel em even pakken. OOk dat zijn de Inglorious Bikers. Als ik het nu na vertel is het misschien niet zo leuk, maar ik doe het toch. Zoals gezegd, 10 km. voor de meet. Maarten fietst vooraan en Daniel van de V. daarachter. Daar achter fietst Wilco met de GPS. Wilco geeft aan dat de bikers rechtdoor moeten. Maarten vraagt kort daarop waar ze heen moeten. Droogjes antwoordt Daniel: “linksaf!”. Maarten gehoorzaamd en de Inglorious Bikerstrein dendert kalmpjes rechtdoor…
De aankomst was vandaag super. De Hero’s mochten eerst een rondje over de camping knallen om vervolgens onder de welbekende tune binnen te komen denderen: “Let me know if you’re good to gooo!” Tevens kon daar de menukaart voor vanavond worden bekeken: Barbecue!!! Later een heuse Bonte Avond. De laatste avond van Duchenne Heroes 2010.
De laatste avond met iedereen op de camping. De laatste avond gezelligheid in de eettent, bij de camper en in het toiletgebouw. Tjonge, we gaan het nog missen. De week was slopend, gezellig maar vooral heel heel erg goed. We hebben gelukkig geen erge ongelukken gekend en kunnen morgen allemaal starten om de triomftocht naar Nijmegen te maken. De voltooiing van dit fantastische evenement. Mocht u enigszins in de gelegenheid zijn om naar Nijmegen te komen, twijfel dan vooral niet. De aankomst in deze stad schijnt echt een grandioos moment en uniek evenement te zijn. De aankomst zal rond 16:00 in park Brakkenstein zijn. Vanaf 14:30 vinden daar al festiviteiten plaats.
De kettingen worden nog even in het vet gezet en de laatste remmen gesmeerd. Vervolgens maken we ons op voor de Bonte Avond. En daarna, slapen en dromen van de intocht van morgen. We hopen u allen te mogen begroeten!
Tot in Nijmegen! Tot morgen!
De Inglorious Bikers
Oh ja, nog even dit. Uitspraak van de dag, Gerard Visser: Ik heb 10 uur met een rauwe reet op een zadel gezeten. Mijn zitvlak voelt inmiddels aan als versgemalen filet americain, zonder uitjes met peper. Vervolgens mag ik slechts 4!!! minuten, welke worden geklokt door een timer, onder een douche staan om alle ellende van me af te spoelen, ik ben er wel zo klaar mee! Dit voelt als een klap in mijn gezicht, maar het is me elke meter waard geweest!!
Herkenbosch – Park Elfenmeer, donderdag 16 september.
Het is donderdagmorgen. Vandaag stond er na het ontbijt een gezamenlijke activiteit op het programma, opruimen! Dit vanwege het feit dat onzer aller Jan Peter om 4:45!!!! uit zijn bed moest omdat hij bij de ontbijtploeg ingedeeld stond. Door deze vroege shift moesten even de handjes uit de mouwen gestoken worden om de campeerplek schoon en opgeruimd achter te laten.
Het was tevens de laatste shift van Jan Peter, hij verlaat vanavond het kamp omdat hij morgen de bruiloft van zijn zusje gaat vieren! Ook Peter zal vanavond het kamp verlaten, echter maar voor 1 nachtje. Een vriend van hem trouwt vandaag. Door deze wisseling van de wacht hebben we vandaag een nieuwe begeleider verwelkomt: Michiel. Hij hoeft geen taken als vrijwilliger vervullen en kan zich dus volledig focussen op zijn taak als begeleider.
Genoeg over randzaken, vanaf waar het echt om gaat: fietsen! De rit van vandaag was redelijk vlak. Halverwege was er een kleine beklimming maar na al het geweld van de Ardennen was dit er eentje met twee vingers in de neus. Na 10 km. was er een lekke band te betreuren. Maarten was de dupe. Na een korte stop kon er vol gas richting CP 1 worden gekoerst. Maar helaas… Vlak voor CP 1 brak de ketting van Wilco. Ach, even op adem komen en dan rustig uitfietsen richting de eerste pauze, ook niet verkeerd. Aankomst op CP 1, 11:00.
Na CP 1 bevonden zich vele single tracks op het parcours. Gerard is hier wel zo klaar mee, dat hij het liefst de weg pakt in plaats van die prachtige slingerpaadjes (volgens sommigen). Tot nog toe had alleen de zon nog maar gestraald en waren de regenwolken in geen velden of wegen te bekennen. Voor mensen die het wielrennen volgen zal de volgende zin boekdelen spreken: Richting CP 2 werd een heuse trein gevormd. Teams mountainbikers sloten zich bij elkaar en in één lang lint (trein) werd er volle bak gegast richting CP 2. Hier volgde een warm onthaal door Jan Peter, Michiel en Peter!
Maar goed, opsplitsing. Voor het eerst tijdens Duchenne Heroes zijn de Inglorious bikers opgesplitst… Dat ging als volgt: De regen was helaas niet te vermijden, met volle bakken kwam het uit de lucht zetten. Daniël N. en Gerard reden achteraan de groep en besloten te gaan schuilen. De rest van de groep reedt 100 m. verder op. Samen besloten ze naar de groep te fietsen om gezamenlijk te gaan schuilen. Echter, bij aankomst van de groep bleken alleen Wilco, Daniel N. en Gerard te schuilen en de rest fietste weg en besloot het schuilen over te slaan en fietste weg. Opgesplitst dus.. De groep schuilers zette na 10 minuten schuilen de turbo er op en vond al snel weer de aansluiting en de Inglorious Bikers waren weer een eenheid. Zelfs bij aankomst op de camping is er onder het genot van een pannenkoek nog hevig gediscussieerd over het feit wie bij wie weg reed, waarom, hoelaat, wanneer en waardoor. Maar! De sfeer is echter nog altijd opperbest en er wordt nog steeds een hoop gelachen. Michiel wordt inmiddels een hoop wijs gemaakt wat hij allemaal moet doen voor het team maar ook dat gaat allemaal goedkomen.
Voor nu een hartelijke groet uit een regenachtig Herkenbosch.
De Inglorious Bikers
Valkenburg aan de Geul – camping de Bron, woensdag 15 september
Limburgs mooiste. Vandaag werd er gekoerst door het prachtige heuvellandschap van Limburg. De Gulpenroute, de Mechelenroute, de Valkenburgroute, overal werd wel wat van meegepakt in de 100 kilometers die op het programma stonden.
Na alle commotie van gister bij aankomst werd er vanochtend geruisloos vertrokken vanaf de camping. Gelukkig liet de zon zich al lekker zien. Ondanks de smakkert van gister is ook Henk vandaag weer opgestapt. Ingepakt en wel inclusief ibuprofen.
We schrijven kilometer 15. De spieren beginnen net warm te worden en de eerste slokjes water en sportdrank zijn al uit de bidon genomen. Onze herboren biker Maarten wilde zijn weerstand op de proef stellen en nam een snoekduik in de brandnetels. Tijdens een afdaling kwam hij in een geul, hield zijn evenwicht en probeerde naar links te sturen om eruit te komen. Helaas, dat werd em niet. Gelukkig mankeerde hij niets en onder luid gelach werd de route voortgezet. Nog geen 10 km. verder was het Wilco die de Limburgse ondergrond op hardheid wilde testen. Eveneens in een afdaling zag hij een boomstam over het hoofd en klapte er vol overheen. Wederom geen erge blessures dus de grijnzen op de gezichten waren weer daar!
Op 10 km. voor checkpoint 1 fietste Henk achter Wilco en Gerard. Het enige wat Gerard op dat moment hoorde was een zoemend geluid. Een zwerm van een nog niet geidentificeerd insect kwam langszetten en had Henk vol in het vizier. Drie voltreffers waren zijn deel waaronder 1 tussen zijn helm en hoofd. Maar, ook hier gelukkig weer geen ongelukken! Naar later bleek was Henk niet het enige slachtoffer van de zwerm.
Ondertussen op de volgende overnachtingscamping.
Jan-Peter tuft met de 6-persoons camper het campeerterrein op en vindt een mooi plekje op steenworp afstand van het toiletgebouw, de fietsenafspuitplaats en de eettent. Grote klasse dus! Uit de camper komen vervolgens 8 stoelen en een tafeltje, een tent waar Gerard de nachten in doorbrengt en een grote partytent waar het hele team ‘s avonds gezellig onder zit. Meteen heeft Jan-Peter even kennis gemaakt met onze nieuwe buren. Het blijken reizigers te zijn die de camping voor één overnachting hebben aangedaan. Hij krijgt spontaan een kopje koffie aangeboden en hoort van de mensen dat ze erg onder de indruk zijn van het hele gebeuren. De 2e camper mag dan ook beslist niet tussen de 2 plaatsen worden geparkeerd want de gezellige buurtjes willen niets missen van onze gezelligheid! Na de laatste slok koffie moet Jan-Peter vlug naar de eettent om de voorbereidingen voor het eten van vanavond te treffen: Bloemkool met schnitzel. Na de pasta met rookworst van gister staan we nergens meer van te kijken omtrent eten…
Terug naar de bikers! We rijden inmiddels tussen checkpoint 1 en 2. Door de vele regen van de afgelopen nacht is het parcours omgetoverd tot één grote blubber en baggerbaan. Alles piept en kraakt bij de renners. Toch wordt er stug doorgetrapt want die eindstreep moet en zal gehaald worden!
Oh ja, valpartijen, daar refereerde de titel naar. Daniel van de Vlag doet er één in het zakje. Na 65 km. vond hij het welletjes en zocht een mooie blubberplas uit, draaide 180 graden om zijn as om vervolgens te genieten van een heerlijk modderbad. Last but not leest was het Wilco die voor zijn 2e valpartij aantekende. Een welbekende sur place liep in zijn geval net niet goed af. Een kennismaking met het asfalt was het gevolg. U raadt het natuurlijk al, niets aan het handje.
Nu zult u zich afvragen, ik heb helemaal niets over Daniël Niezink gelezen, reedt hij wel mee? Ja zeker! Maar de beste jongen heeft vandaag helemaal geen ongemakken gekend!
Grote pechvogel vandaag was toch wel Gerard. Geplaagd door een valpartij na een lekke band in de afdeling en het nodige materiaalpech deed hem bij aankomst op de camping rechtstreeks naar de mechaniciens leiden. Vermoedelijk is de diagnose een zogeheten ‘chain suck’, oftewel de voorbladen zijn verbogen. We gaan er van uit dat de fiets voor morgen weer opgelapt wordt! De mechaniciens hadden overigens gister een recorddag met 88!! reparaties. Naar verluidt hebben zij rond 02:30 de tent gesloten en was de laatste reparatie voltooid…
Morgen wordt er koers gezet richting Roermond. Alweer een stapje dichterbij, Nijmegen alweer een dagje dichterbij de voltooiing van deze prachtige tocht!
Tot morgen, de bloemkool wacht…
Sportieve groet,
De Inglorious Bikers
Dasookleuk.nl
De campers die tijdens Duchenne 2010 worden gebruikt zijn mede mogelijk gemaakt door www.dasookleuk.nl Nu is al gebleken dat deze campers ideaal zijn. Een heerlijk bed en een stukje comfort. Peter en Ella bedankt!
Bezoek vooral even hun website: www.dasookleuk.nl
Vijlen, camping de Cottensehoeve – dinsdag 14 september
Lost in space…
Tam, dat was toch wel typerend voor gisteravond. Niet alleen de Inglorious Bikers maar het hele kamp was afgemat en
uitgeput. Bij de briefing zat de tent nog niet eens half vol waar het op een normale avond stampvol zit. Zegt ook iets
over de prestatie van onze kanjers!
De dag begon vandaag bewolkt, maar koud was het niet. Aan het ontbijt zaten vermoeide gezichten. De tocht van gister
hakte er aardig in. Het voelde als een derde dag op wintersport. Maar!!! Wie stond er in zijn fietskleren klaar: MAARTEN
COUVREUR! Herrezen en herboren als nooit tevoren! Ook hadden we een gast Inglorious Biker, William. En nu komt het,
William is de zoon van Hans en Hans staat samen met Peter op CP 2. Volgt u mij nog? William is een redelijk snelle
fietser en wilde vandaag graag met de Inglorious Bikers mee aangezien zijn eigen team niet heel snel was.
Om half 9 werd er koers gezet richting CP1.
De rit bleek erg mooi te zijn, mooie uitzichten en prachtige ‘single tracks’. Het eerste gedeelte werd als vrij pittigervaren. Enkele technische klimmetjes zaten er tussen. De aankomst op CP2 was als altijd feestelijk! Peter zat keurig achter zijn schrijftafeltje de bikers af te vinken maar kon natuurlijk tijd maken voor 7x een ‘High five’ en enkele Yeeehaaa’s en Woooeehoooeeee’s. De meestgedane uitspraak die gedaan werd was: “Wat is dit lekker zeg!” Kortom, de stemming zat er goed in en iedereen was fit! Bij Maarten
was geen sprankeltje vermoeidheid te bekennen.
En toen kwam kilometer 68… Voor de mensen die via de tracker het team volgen zagen vanaf die km. de Inglorious Bikers
niet meer op de kaart… Henk Sollie is tijdens een afdaling in een gat gereden en daardoor ten val gekomen. Hij viel op
de rechterkant van zijn lichaam en aan de rechterkant van zijn rugtas zat, jawel, de tracker. Die deed niet veel meer…
Met Henk gaat het goed, hij heeft wat schaafwonden op zijn schouder, heup en knie maar maakt het goed.
Ondertussen reed Peter met zijn camper Nederland binnen en u raadt het natuurlijk al, file! Welkom in Nederland! Warm
welkom was er ook op de camping. Niet echt. Eén of andere boze buurman klaagde over geluidsoverlast. Bij binnenkomst
schallen alle tunes van de teams keihard uit de speakers. En terecht. Maar deze man had er last van en belde de politie.
Geluid uit en iedereen van de straat af… En bedankt…
Maar goed, om half 6 zijn alle Inglorious Bikers teruggekeerd op de camping.
Vanavond schaft de pot: Boerenkool met worst! Dat wordt smullen!
Morgen gaan de bikers het Limburgse land verkennen.
Vanaf een winderige camping groeten wij iedereen.
Tot morgen!
Spa, camping Spa d’Or
Er is er één jarig! En één ziek…
Vijf sterren, dat was het credo voor vandaag. Een loodzware etappe die ook wel ‘de koninginnerit’ wordt genoemd. Lange, zware beklimmingen.
De dag begon feestelijk, Gerard is jarig! Met een kopje koffie en een drie-koppig mannenkoor werd de jarige job gewekt. Feestelijke slingers sierden de partytent. Maarrrr… Daar kwam Maarten uit de camper gelopen en sprak de magische woorden: ik start niet vandaag… Maarten voelde zich gister al niet erg lekker en is met een opkomende griep vroeg gaan slapen. Helaas voor hem heeft de nachtrust hem niet voldoende laten herstellen en heeft hij moeten besluiten niet te starten. De begeleiders hebben hem echter zo goed mogelijk proberen op te vangen en klaar te stomen om de fiets weer op te stappen.
De rit van vandaag was zoals eerder gezegd zwaar. Om kwart voor negen vertrokken de Inglorious Bikers vanaf de camping.
Het eerste stuk van de rit over 32 km. was een opwarmertje voor de rest van de dag. Na een rustpauze bij het eerste checkpoint begon het echte werk. Zware klimmen en pittige afdalingen. De big smiles bij aankomst op checkpoint twee waren veelzeggend: de mannen hadden het naar hun zin! Het weerzien met Maarten was erg goed. (Maarten ging met Peter mee om op het checkpoint lekker in het zonnetje een beetje aan te sterken).
Vol goede moed werd vertrokken voor de laatste 33 km. Deze bleken niet misselijk. Rond de klok van 18:30 schaldde: LANG ZAL HIJ LEVEN door de speakers bij aankomst. Speciaal ter gelegenheid van de verjaardag van Gerard. Sommige koppies stonden op uitgeput, maar bij anderen was er nog altijd die big smile.
Nu, een uur later loopt iedereen te stralen. De rit zit er weer op, de fietsen zijn weer schoon, de maag is gevuld en de taart kan aangesneden worden!
Morgen weer een nieuwe rit. Vier sterren, iets makkelijker dan vandaag dus 
Sportieve groet,
De Inglorious Bikers
Ps. bedankt voor alle reacties! We kunnen helaas niet iedereen persoonlijk bedanken dus bij deze!
Vanwege wat kleine internet probleempjes lopen de updates niet helemaal synchroon maar we willen u niets onthouden!
Wiltz, zaterdag 11 september
Genieten!
Vanochtend zijn we rond de klok van 8:00 vertrokken uit Apeldoorn. In een afgeladen volle camper zaten 5 hero’s en een begeleider. Daniël vd V. is al in Luxemburg. Jan-Peter zal zich later op de dag bij ons voegen.
Voorzichtig laat het zonnetje zich zien en de stemming is al opperbest. Achterin wordt een kaartje gelegd, voorin wordt geconcentreerd gestuurd. Na een korte koffiepauze wordt de koers richting Wiltz gezet. Onderweg is het landschap ronduit prachtig te noemen. Schitterende uitzichten over even zo mooie dalen.
13:30 aankomst op de camping! De stralende zon heeft ons gedurende de hele rit bijgestaan. De temparatuur schommelt rond de 25 graden. Gelijk worden we welkom geheten en naar onze plek begeleid. Een prachtige plek naast het toiletgebouw. Zoals u weet, de meest fantastische plek op een camping. Iedereen moet wel een keer naar het toilet, dus gezellig veel aanspraak. Op het terrein hangt een gezellige sfeer. Verhalen over materialen, aankomende ritten en afgelegde oefentochten worden uitgewisseld.
Om 18:00 zijn we ontvangen door een afgevaardigde van de gemeenteraad van Wiltz. Zij heette ons van harte welkom en sprak haar dank uit voor het inmiddels traditie geworden bezoek. We zullen morgenochtend starten met 335 rijders, tot nu toe hebben deze rijders al ruim 1,2 miljoen euro opgebracht! Grote klasse!
Hier begint zometeen het avonddiner, er staat nasi op het menu, goeie kost dus.
Voor nu een hartelijke groet en tot de volgende update!
De Inglorious Bikers
Beste vrienden, familie, sponsoren en iedereen die ons volgt!
Grand Halleux – camping Les Neuf Pres, zondag 12 september
De kop is er af!
Het is 18:00, tegenover de schrijver zit Daniël Niezink te genieten van een heerlijke pannenkoek met stroop! Niemand ziet er afgemat uit, iedereen is opgewekt. Kortom, de mannen hebben een erg goede dag gehad!
Er werd vanochtend gestart met een heerlijk zonnetje. De rit van vandaag telde in totaal 88 km. Tijdens elke rit zijn er twee checkpoints. Ten eerste om even bij te tanken met een lunchpakketje én om te tellen of iedereen nog compleet is. De lunchpakketjes worden ‘s ochtends gesmeerd en afgegeven bij de vrijwilligers, op de desbetreffende checkpoints liggen bij aankomst de pakketjes klaar. Peter bemandt als vrijwilliger het tweede checkpoint. Erg leuk om daar de jongens van ver aan te komen horen: INGLORIOUS BIKERS!!!
Terug naar de start. Bij de eerste start werden alle teams voorgesteld aan het aanwezige publiek. Daarnaast werd gevraagd wat de motivatie was om aan deze tocht te starten. Wilco legde uit dat het team voor Marijn fietst en dat iedereen erg gemotiveerd was. Belangrijkste was nog dat de startbewijzen roomschoots waren verdiend! In totaal hebben de Inglorious Bikers tot nu toe 21.000 euro opgehaald!
Het eerste gedeelte van de rit (37 km.) was zwaar en erg technisch. Bij sommige bochten moest zelfs worden afgestapt omdat de bocht gewoonweg te haaks was. Desalniettemin was het gedurende de hele rit genieten van het uitzicht. Uitgestrekte lappendekens. De dag begon overigens goed toen Maarten er achter kwam dat hij zijn fietsschoenen was vergeten 
. Maar, waar gefietst wordt zijn fietsschoenen. Maarten kon zonder problemen schoenen leden van een medecompetitor. Grote klasse!
Het ziet er allemaal rooskleurig uit. Toch vond Henk Sollie het even nodig om tijdens een afdaling een boom te bodychecken. Geen zorgen, hij is er zonder kleerscheuren van afgekomen.
We gaan zo op voor het diner. Als het goed is heeft Jan Peter (vrijwilliger in de keuken) een feestelijke pasta voor ons bereidt. Daar gaan we ons op storten en drinken we vanavond met z’n allen nog een drankje en dan weer vroeg de koffer in. Morgen wacht een loodzware rit over 99 km.
De groeten uit Zuid België en tot de volgende update!
De Inglorious Bikers
Duchenne Heroes is een zware en prachtige mountainbiketocht van Luxemburg naar Nederland. De helden leggen zeven unieke etappes af door vier landen en fietsen gemiddeld honderd kilometer per dag. Een indrukwekkende prestatie. Nog mooier is dat ze zich laten sponsoren door bekenden en bedrijven, met als doel de ernstige spierziekte Duchenne de kop in te drukken.
Duchenne spierdystrofie
Duchenne is een ernstige en erfelijke spierziekte die vrijwel alleen bij jongens voorkomt. In ons land hebben ongeveer achthonderd jongens deze ziekte. De ontwikkeling van nieuwe behandelmethodes heeft de levensverwachting van de patiënten doen toenemen tot 30 jaar, maar zelfs nu sterven er patiënten voor hun twintigste jaar.
Is Duchenne te genezen?
Op dit moment is Duchenne nog niet te genezen of te voorkomen. Maar een wetenschappelijke doorbraak lijkt eindelijk dichtbij. Eén van de projecten die mede door Duchenne Heroes is gefinancierd, gaf hoopgevende resultaten bij experimenten. De eerste klinische tests met een groep patiëntjes is gestart. Eindelijk gloort er hoop.
Bezoek de Duchenne heroes website.
Wij zijn de ‘Inglorious Bikers’. Laten we ons even voorstellen.
Ploegleider Marijn Meekes
Mijn naam is Marijn Meekes en ik ben geboren in het jaar van de tijger. Mijn held is Sven Kramer en de fietsers uit dit team zijn ook echte helden. En ik ben er trots op hun ploegleider te zijn. Zelf kan ik helaas niet zo snel fietsen, maar ik hou wel van zwemmen.
Help Duchenne de wereld uit, sponsor deze ploeg!
Gerard Visser
Wat bezielt een kerel van 31 met een BMI die tegen de bovengrens zit om aan een helse tocht als de Duchenne-tocht mee te gaan doen? Nou, 2 dingen. Hij houdt van mountainbiken en hij is getriggerd door mensen als Marijn, onze ploegleider. Marijn is een jongen van 12 jaar met de ziekte van Duchenne. We zijn bij hem op bezoek geweest en hebben een piepklein beetje gezien hoe het leven eruit ziet als je Duchenne hebt. Hoewel Marijn een intelligente, veerkrachtige en begaafde jongen is, heeft hij te worstelen met de beperkingen die Duchenne hem oplegt. De inspanningen die hij kan leveren worden steeds kleiner, hij moet vermogen en conditie inleveren en zijn leven drastisch aanpassen aan zijn beperkingen. Ter illustratie, toen we bij hem op bezoek gingen had ik 2 van die heerlijke Albert Heijn appeltaartjes meegenomen. “Nou, daar zal die jongen wel van smullen”, dacht ik. Marijn heeft geen appeltaart aangeraakt omdat hij met het vorkje de appeltaart niet doorkrijgt. Tja, dat had Gradje Visser niet helemaal door. Nu zal je van het niet-eten van appeltaart niet doodgaan. Van de ziekte van Duchenne ga je dat uiteindelijk wel. Ik wil graag doen wat ik kan doen en dat is: mij helemaal de pleuris fietsen om zoveel mogelijk geld binnen te halen voor Marijn. Dat is mijn motivatie om mee te doen.
Henk Sollie
Je zult het maar te horen krijgen: ‘Meneer en mevrouw, uw zoon heeft de ziekte van Duchenne.’ Voor zover u al weet wat het is, namelijk een ernstige spierziekte, wordt u eveneens medegedeeld dat de gemiddelde levensverwachting van uw betreffende kind zo rond de 30 jaar is. Naast het feit dat dit een gigantische impact heeft op u als ouders en uiteraard het kind zelf, veranderd het ook de levens van uw andere gezinsleden. Aanpassingen in uw huis, aanschaf van allerlei materialen, veelvuldig ziekenhuisbezoek, intensief contact met scholen en tal van andere zaken komen om de hoek kijken. Op zich wijkt deze gang van zaken niet heel veel af van andere ernstige aandoeningen bij kinderen. Wat Duchenne echter wel bijzonder maakt, is dat dit traject niet hoeft te bestaan. Althans, niet in deze heftige vorm. Immers, met medisch onderzoek is deze ziekte zeer goed te bestrijden. Waarom komt het anno 2010 dan nog steeds in deze heftige vorm voor, zult u denken, als de medische wetenschap in staat is om de uitwerkingen van deze aandoening grotendeels te neutraliseren. Het antwoord in één zin samengevat: doordat het in Nederland, maar ook wereldwijd, om een klein percentage patiënten gaat, wordt er geen geld in onderzoek naar deze ziekte gestoken. Bizar, toch?! Ziehier het grootste bestanddeel van mijn motivatie: spieren voor spieren, oftewel, al fietsend geld bij elkaar brengen voor onderzoek naar Duchenne! Het andere bestanddeel is namelijk dat ik, sinds mijn huwelijk en daarmee samengaand mijn verhuizing naar Apeldoorn, fervent mountainbiker ben geworden. Doordat Duchenne Heroes een van de zwaarste mountainbiketochten is in zijn soort, vormt dit goede doel – voor deze fietsende docent/onderzoeker van de Universiteit Twente – een fantastische uitdaging.
Daniel Niezink
Ik ben Daniel Niezink, 28 jaar jong, woon in Apeldoorn en ben getrouwd met Leonie. Doordeweeks werk ik als organisatieadviseur en onderzoeker bij TNO Management Consultants. Mijn vrije tijd besteed ik voornamelijk op de fiets (op de weg, in het bos en op de baan) en aan het spelen van spellen met vrienden. Daarnaast ben ik bij Eglesia, kerk van nu betrokken bij de Alpha-cursus en de tienerclub van 12 tot 14 jaar.
De reden voor mijn deelname aan de Duchennetocht is dat ik al van jongs af aan gek ben van sportieve activiteiten. Dat begon met zwemmen, voetballen en boompje klimmen tijdens mijn jaren op de basisschool. Op mijn veertiende kreeg ik het schaatsvirus te pakken en was ik vijf jaar lang fanatiek aan het schaatsen, totdat ik op mijn 19de de overstap maakte naar het wielrennen op de weg. Bij de elites en amateurs heb ik veel wedstrijden gereden, waarbij de koersen met heuvels en bergen altijd mijn voorkeur hadden. De voorkeur voor het fietsen in de bergen betekent dat vakanties ook vaak in het teken staan van fietsen in het hooggebergte. Sporten is al met al een rode draad in mijn leven. Toen ik in 2008 hoorde van de Duchennetocht was ik ook direct enthousiast over dit initiatief. Het idee dat er veel jongens zijn die wel willen sporten, maar dat niet kunnen vanwege de ziekte van Duchenne, doet je beseffen dat je bevoorrecht bent dit wel te kunnen. Wat is daarom mooier om met een aantal andere “inglorious bikers” een sportieve uitdaging aan te gaan, zodat wetenschappelijk onderzoek voor de ziekte van Duchenne mogelijk gemaakt kan worden? Het zal een zware week worden in september, maar met 1 doel: zoveel mogelijk geld inzamelen. Helpt u mee?
Daniel van de Vlag
Door Maarten Couvreur
Daniel zit op dit moment in Zuid Afrika. Hij is getrouwd sinds juni 2006 met Elske. Al enige jaren hebben ze het op ons hart om hun gaven en talenten in te zetten in Zuid Afrika. Daniël is projectmanager bij een adviesbureau, Elske is wijkverpleegkundige. Via WEC (Wereld Evangelisatie voor Christus) in Emmeloord zijn we ze contact gekomen met het Melusi project in Dundee, midden in het gebied Kwazulu Natal. Vanaf september 2009 zijn ze 6 maanden het project aan het ondersteunen.
Maarten Couvreur
Of ik professioneel biker ben? Neuh, ik ontwikkel websites. Een bikergek dan? Neuh, ook niet, ik korfbal liever. Regelmatig een stukje biken? Mjah, maar dat gaat veranderen! Dit jaar doe ik mee aan de Duchennetocht. Of ik indruk op de vrouwen wil maken? Ja, vooral op Wietske, mijn vrouw en Matthieu, m’n zoontje die in februari 2010 is geboren. Allereerst leek me een stukje fietsen voor een goed doel wel leuk. Maar bij nader inzien wordt het niet zomaar een stukje fietsen, maar een zware tocht van 700 kilometer in 7 dagen. Ik ben redelijk sportief, maar ik heb geen idee wat ik hiervan moet verwachten. Ieder geval hard trainen. Maar gelukkig hebben we een doel, zorgen dat we geld verzamelen voor financieren van onderzoek naar de ziekte van Duchenne. Daar is nu nog weinig geld voor omdat het om een relatief kleine groep gaat. Het zou geweldig zijn als er een wetenschappelijke doorbraak zou komen om deze ziekte te bestrijden. Daar wil ik graag aan meehelpen. Dus dit jaar staat in het teken van sponsors zoeken en afzien en bikkelen op de bike.
Wilco Barto
Even voorstellen: ik ben Wilco Barto een 31 jarige hovenier uit Apeldoorn met als hobby onder andere mountainbiken.
Daniel is een goede vriend van me en ik ken hem al vanaf dat we klein waren. Hij staat bij ons bekend als iemand die graag een steentje bij draagt aan een goed doel, zo organiseert hij regelmatig klaverjastoernooitjes waar van de opbrengst naar goede doelen gaat die andere aandragen. Ruim een maand geleden verteld hij mij dat hij gaat mountainbiken voor Duchenne en dat de opbrengst van het eerst volgende klaverjastoernooi daar naar toe gaat.
Dat is goed van je, zeg ik. Zonder dat ik er bij stil stond wat Duchenne eigenlijk is. Toen ik pas een paar weken later deze site had bezocht werd mij duidelijk wat Duchenne inhoud en waarvoor er wordt gefietst. Zelf weet ik helaas maar al te goed hoe belangrijk het is om onderzoek te doen naar medicijnen en of therapieën die spierziekte verlichten. Mijn verloofde Marijke is namelijk belast met de zieke van Pompe. De ziekte van Pompe is ook een spierziekte waarbij met name de skelet spieren worden aangetast. Anders dan bij Marijn ontwikkelde de spierziekte van Marijke zich op een latere leeftijd. Marijke ken ik al sinds de basisschool en was altijd erg sportief: tennis, kunstzwemmen en dansen waren haar passie. Met tennis en kunstzwemmen is ze nog voor haar ziekte gestopt, maar tot haar 23e heeft ze nog geprobeerd te dansen tot dat ze echt niet meer kon. Na vele dokters en ziekenhuisbezoeken zijn we er achter gekomen dat ze Pompe had. Marijke is nu 29 en krijgt om de week een infuus met een medicijn. Ja, je leest het goed voor haar spierziekte is een medicijn. En dat was er waarschijnlijk nooit gekomen zonder financiële middelen en de jaren lange inzet van patiënten, ouders en een ieder die heeft geholpen. Door het medicijn vind er geen achteruitgang meer plaats bij Marijke. En kan ze ondanks beperkingen genieten van veel dingen in het leven. Nu is de Duchenne een andere spierziekte dan Pompe, en is remmen van Duchenne waarschijnlijk hele andere koek. Maar zonder geld gebeurt er helemaal niks. Daarom zet ik mij in voor Duchenne Heroes 2010.
Vrijdag 16 april- zondag 18 april
The inglorious bikers gaan op trainingskamp naar de Ardennen
Zaterdag 24 april van 15.00 tot 24.00 uur
Klaverjastoernooi en spellentoernooi.
Voor € 25,- doe je mee aan ons geheel verzorgde klaverjas toernooi. Geen zin in klaverjassen? Dan kun je ook andere spellen doen of meedoen aan de workshop “kaarsen maken”. Download hier de uitnodiging voor Het Duchenne Klaverjastoernooi
Vrijdag 30 april
Koninginnedag event
Meer informatie komt later
Eind juni
Barbeque met feest
Meer informatie komt later
Zondag 12 t/m zaterdag 18 september
Duchenne Heroes 2010
